A potem zachorowałam.

Bo depresja, według Międzynarodowej Klasyfikacji Chorób ICD-10, jest chorobą.

Nie jakimś tam kaszelkiem, katarkiem duszy, gorączką osobowości.

Lekarz diagnozował mnie przez telefon, bo już nie byłam w stanie wstać z łóżka, wyjść z domu.

A potem nastąpiło cudowne ozdrowienie.

Nie. Sześć długich miesięcy jadłam antydepresanty, które w pierwszym tygodniu kuracji prawie położyły mnie do grobu, a z doskoku łykałam benzodiazepiny, co akurat było przyjemniejszym etapem leczenia.

Ludzkość nic lepszego nie wymyśliła (i nie wymyśli) od benzodiazepin. Odzyskać siebie po jednej, małej tabletce? Wow. Szacun.

A dziś? Dziś czasem świeci słońce.

Boję się kolejnej jesieni.